امد اما بی صدا خندید و رفت                             لحظه ای در کلبه ام تابید و رفت

امد از خاک زمین اما چه زود                          دامن از خاک زمین برچید و رفت

دامن از چشمان من پنهان نمود                        از نگاهم رازها فهمید و رفت

گفتم اینجا روزنی از عشق نیست                    پیکرش از حرف من لرزید و رفت

گفتم از چشمت بیفشان قطره ای                    ناگهان چون چشمه ای جوشید و رفت

گفتمش من را مبر از خاطرت                                خاطراتش را من بخشید و رفت

ان قدر ارزوهایم را به گور بردم که دیگر جایی برای

جسدم نیست